Łokieć tenisisty

 

Określenie to dotyczy zapalenia tkanek miękkich, a precyzyjnie mówiąc mięśni prostowników nadgarstka i palców w miejscu ich przyczepu do nadkłykcia bocznego kości ramiennej, przede wszystkim mięśnia prostownika krótkiego nadgarstka (z łac. extensor carpi radialis brevis), a także mięśnia prostownika palców (z łac. m.extensor digitorum). Tego typu zmiany spowodowane są uszkodzeniami włókien kolagenowych i zaburzeniem ukrwienia wskutek zbyt intensywnego obciążania.
Łokieć tenisisty głównie dotyka osoby w przedziale wiekowym od 30 do 60 lat. Wydawać by się mogło, że nazwa tego rodzaju schorzenia odnosi się wyłącznie do ścisłej grupy sportowców jakimi są tenisiści. Badania pokazują, iż tylko w kilku procentach faktycznie ten rodzaj schorzenia dotyczy właśnie tej grupy sportowców, natomiast większe grono stanowią osoby pracujące dużo przy komputerze oraz osoby wykonujące zawody związane z powtarzaniem ruchów nadgarstka z silnym chwytem.

Główne objawy schorzenia:

  • stały, kłujący, piekący lub pulsujący ból w okolicy łokcia,
  • ból promieniujący do ramienia bądź nadgarstka,
  • słabość w nadgarstku.

 

W jaki sposób diagnozuje się uraz łokcia?

Na samym początku diagnozy przeprowadza się wywiad oraz wykonuje się badania kliniczne w trakcie testowania funkcjonalnego. Zawsze podczas diagnozy uwzględnia się problemy w odcinku szyjnym, które mogą spowodować bóle promieniujące do okolicy nadkłykcia bocznego, a także zaburzenia metaboliczne narządów wewnętrznych. Oprócz tego wyklucza się inne możliwe zaburzenia, które potencjalnie mogą zaistnieć w samym stawie łokciowym, jak na przykład zapalenie głowy kości promieniowej bądź martwicę kostno-chrzęstną.

 

Osteopatyczne leczenie łokcia tenisisty

 

Osteopatia odchodzi od standardowych metod leczenia, jakie do tej pory proponowała medycyna powszechna. Rozpoczynając terapię osteopatyczyną uwzględnia się w pierwszej kolejności przyczynę, która spowodowała uraz łokcia u pacjenta a następnie przechodzi się do kompleksowej terapii, mającej na celu przywrócenie równowagi nerwowo-mięśniowej zarówno na poziomie kręgosłupa szyjnego, narządów wewnętrznych, jak i samego łokcia, z umiejętnym wykorzystaniem innowacyjnych technik terapii manualnej.